Maraton'a 5 Gün Kala Son Koşu!
Avrasya Maratonu'na 5 gün kaldı.
Yaklaşık 18 hafta, sürekli artan tempoda koşu antrenmanları yaparak 42 km 195 m'lik yarışa hazırlanmaya çalıştım. Bundan sonrası biraz şans, biraz hava durumu, biraz da yarış anındaki psikolojiyle ilgili.
(Daha önce koştuğum iki maratonu da sağanak yağış altında geçirdiğim için yağmurdan yana pek bir endişem yok, yine de yağmamasını tercih ederim tabii ki. Bu arada maratonu ortalama 4 saat 30 dakikada bitirebildim şimdiye kadar ve her iki yarışta da başladığım andan bitirdiğim ana kadar hiç aralıksız sağanak yağmur yağdı, bahsettiğim yağmur da böyle bir şey aslında.)
Bugün de antrenman programının son koşusunu yaptım. 6 km'lik koşu için evden başlayıp Caddebostan Sahil'e indim. Bir süredir televizyonlarda uyarısı yapılan fırtına tam karşımdaydı. Her taraf gri, sahilde (daha 1 ay öncesine kadar insanların denize girdiği halk plajı ve) beton mendirek tamamen sular altında. Kıyı şeridine çarpan dalgalar, çarpışmanın etkisiyle hızla yükseliyor, rüzgârın siddeti de damlacıkları 50-60 metre içeriye kadar sürükleyip bu anın fotoğrafını çekmek isteyen insanların üzerin boşaltıyor. Bu arada kıyıya çarparak yükselen dalgalar en az 5 metre yukarıya çıkıyor. Tekneler, motorlar demirlerinden kurtulup karaya vurmuş. Daha önce böyle bir manzara görmediğim için biraz hayranlıkla dalgaları, denizi izliyorum ve koşuyorum. Yüzümde engel olamadığım bir gülümseme, o anın, orada, koşuyor olmanın verdiği garip bir tatmin duygusu. Karşıdan gelen bir kaç eşofmanlı insanın da yüzünde benzer bir tebessüm. Geçerken, o kısa anda gülümseyerek selamlaşıyoruz. Gözlüklerim, alnım, kollarım, bacaklarımda minik dalgalardan koparak gelen minik, ılık damlacıklarla kaplanıyor...
Her ne kadar, maratona hazırım gibi iddialı bir cümle kurmanın yanlışlığının bilincinde olsam da, en azından üzerime düşeni yaptığımı düşünüyorum.
Bakalım bu kez ne hikâyeler çıkacak maratondan!
