Ronaldo Giovanni Padovan yani Ronnie James Dio 16 Mayıs 2010 günü öldü. Haberi aynı gün akşam saatlerinde aldım.

Hiçbir zaman Dio'nun sadık bir dinleyicisi olmadım, fakat bugün, James Dio'nun ses verdiği albümlerin arasında gezinirken aslında dinleyici olarak müzik geçmişimde önemli bir yere sahip olduğunu biraz şaşkınlık biraz da pişmanlıkla fark ettim. Bugün dinlediğim şarkılar beni bir yandan seksenlerin ortasındaki ilk gençlik dönemine, evimize girip çıkan o zamanın çağdaş rock, hard rock, heavy metal şarkılarına götürdü.

Seslerin bir zaman makinası gibi iş görebildiğini daha önce de deneyimlemiştim. Yine de bugün, Rainbow, Black Sabbath ve Dio dönemlerinden adlarını bilmediğim, ama melodileri hâlâ zihnimin bir yerlerinde tazeliğini koruyan pek çok şarkıyla karşılaştığımda, zihnimin içindeki, tam olarak nerede gizlendiklerini hiçbir zaman bilemeyeceğim anların, seslerin varlığına bir defa daha hayranlıkla şahit oldum.

Son yıllarda bir kaç defa yapmak durumunda kaldığım gibi, Syd Barrett, Richard Wright ve Esbjorn Svensson'un ardından James Dio'ya da sesler aracılığıyla veda ettim.

Bu kez hoparlörden Holy Diver yükseliyordu.