Yorucu bir gün olacağını biliyordum...

Konser gecesi 22:30'da sahnede olmak demek aslında sahne saatinden 7-8 saat önce başlayan bir hazırlık gerektiriyor. Aşina olmayanlar için belirtmekte yarar var. 10 kişilik bir grubun sahneye kurulması (hiç tahmin edemeyeceğiniz aksilikleri hesaba katmazsanız) 2-3 saati bulabiliyor. Özellikle de tanımadığınız bir mekânda, ilk defa çalacaksanız ya da çalacağınız mekândaki görevli sayısı bir (rakamla 1) ise işiniz oldukça zor.

Bronx-Pi'de daha önce konser vermemiştik. Sahnenin büyüklüğü konusunda, ekipmanlar konusunda da pek bilgimiz yoktu. Neyse ki sahne konusunu biraz deneme yanılma yöntemiyle çözebildik. Ekipmanlar da oldukça iyiydi. Tabii ki her zamanki gibi sorunsuz bir kurulum olmadı. Kurulum derken de bir açıklama yapmalı, bahsettiğim şöyle bir iş akışını içeriyor:

1- Sahne yerleşiminin belli olması

2- Enstrümanların yerleştirilmesi

3- Mikser masasına giden kabloların döşenmesi

4- Mikrofonlanacak enstrümanlar (davul, gitar amplileri) ve vokal mikrofonlarının standlarını ve mikrofonlarını yerleştirmek

5- Kabloların hangi kanallara gittiğinin belirlenmesi

6- Soundcheck: Tüm enstrümanların seslerinin ton ve seviyelerin belirlenmesi, dengelenmesi ve bir sürü başka teknik işlem...

Bunlar hepsi aynı anda yapılabilecek işler fakat tek görevli olunca kesinlikle vakit alıyor. Nitekim bize yardımcı olan tek görevli aynı anda barın üstündeki elektrik montajı, ışık sistemindeki arızanın giderilmesi gibi türlü işlerle uğraşınca da işler gecikebiliyor. Neyse ki anlayışlı ve sabırlı bir görevliydi.

Çok uzatmayayım...

Sonuçta öğlen 4'te vardığımız Bronx-Pi'de kurulum 6 gibi tamamlandı. 7'de Yazı-Yorum Seminerleri için Cihangir'e gitmem gerektiğinden en geç 6:30'da yola çıkmalıydım. 6'da davul mikrofonlarının takılmasıyla hemen hızlı bir ses ayarı yapıp artık işleri biraz da şansa bırakarak 6:35 gibi ayrıldım. Beni kapıda bekleyen seminer katılımcılarından da burada özür dilemem gerek sanırım. Anlayışları için teşekkürler tekrar :)

Mekâna soluk soluğa geri döndüğümde saat 9'u geçiyordu ve 7pf2p davulsuz soundcheck yapmakla meşguldü. Ben ise aç ve yorgundum. Hemen bir Money çaldık, saksofonla birlikte ufak bir prova yaptık. Sesler kulağımıza oldukça farklı geliyordu. Bir süre alışmak iyi olur diye düşünüyordum ki artık kapıların açılacağını bildirdiler. Yukarıdaki kuliste konser saatini leblebi, fındık, fıstık yiyerek ve grup adına bir twitter hesabı (http://www.twitter.com/7pf2p) açıp sohbet ederek bekledik.

Isınmadan konsere çıkmak...

Gerçekten de böyle bir şey var aslında. Evet, müzisyen değiliz hiçbirimiz, amatör bir çabayla, sevdiğimiz bir şeyler yapmaya çalışıyoruz, amacımız keyif almak. İşte tam da bu yüzden sahnede kendimizi rahat hissetmemiz önemli. Dışarıda duyulan seslerle bizim içeride duyduklarımız arasında fark olduğunu hissettiğimiz anda sorunlar başlıyor. Birbirimizi duyamıyoruz vs vs. Türlü sorunlar yani. Nedense sahnede kaldığımız 3 saat 15 dakikanın ancak son saatinde biraz daha oturdu her şey benim için. Biraz rahatladığımdaysa konser bitmişti.

Seyirci...

3 yıla yakın bir süredir 7pf2p olarak konserlere çıkıyoruz. İlk başlarda seyirciyle aramızda sıcak bir bağ kuramayışımızı Pink Floyd'un mesafeli duruşuna yormuştuk. Sonradan anladık ki biz biraz sıcaklaşınca dinleyenler de ısınıyor, büyük ihtimalle sahneye alışmaktan, biraz daha güvenle çalmaktan kaynaklanan bir sıcaklık hemen sahnenin önündekilere de yansıyor. Son bir yıldır gittiğimiz her yerde coşkulu bir kalabalık, hep bir ağızdan söylenen şarkılar, mutlu yüzler görüyoruz. Kendimiz için iyi bir şeyler yaptığımızı düşünüyorduk, artık galiba dinleyenler/seyredenler için de bir fark yaratabiliyoruz.

Sonuçta yoruluyoruz ama sevdiğimiz bir şeyle uğraşıyoruz. (Zaman zaman bu "saygı grubu" meselesini para kazanmak için yaptığımızı söyleyen yorumlarla karşılaşıyoruz. Sadece gülerek geçiyorum. Gerçekten.)

Son 3 yılda olanlar beni hâlâ şaşırtıyor. Bakalım ileride daha neler olacak!